درخت کنار (سدر) Kunaar

نمایش ممکن نیست

از درختان بومی منطقه جنوب کشور بویژه منطقه گوده است.

سدر درختی از تیره مخروطیان که شباهت زیادی باکاج دارد، ولی از کاج بسیار تنومند تر وبلند تر می‌‌شود، وتا بیش از سه هزار سال عمر می‌‌کند. شـــــــــاخه‌های درخت ســدر کشیده و دور یگدیگر است. و میوه آن هم مفید و نوعی خاص از آن به نام کنار هرنو برای درمان زردی نوزاداستفاده می شود.چوب این درخت سفید و ضخیم ومحکم است و در برخی گونه‌های چوب کمی سرخ رنگ می‌‌شود. اما سدر به زبان عربی به درخت " کُنار " گفته می‌‌شود. همچنین در گــوده به این درخت کنار kunaar گفته می‌‌شود.

اخیرا کاشت محدود نژادی به نام نژاد بمبئی که نهال آن به وسیله اشخاص به صورت محدود از خارج کشور می آورند رونق بیشتری دارد . و اندازه میوه وهمچنین مزه آن نسبت به نژاد بومی بسیار بهتر است و در صورت توجه بیشتر اداره جهاد کشاورزی استان نسبت به ترویج کشت این گونه از طریق تکثیر و واردات آن تاثیر بسیاری با توجه شرایط آب وهوایی منطقه خواهد داشت. گالری عکس گوده برای مشاهده عکس های دیگر کلیک نمایید   برای مشاهده عکس های....

کلمات کلیدی لاتین bastak godeh godegaz larestan dehong fatouyeh anveh dehtal bastaki zangard chahbenard کودکز کوده

 

 

قصه ی سال قحطی در  منطقه بستک

بنام انکه خلاق جهان است                       کریم کار ساز مهربان اسـت

به یادتان آورم اینــــک بیانی                      دهم شرح از برایتان داستانی

زمانی بر گذشت ای ابن ادم                      بگویم که چه رخ داده به عالم

هزاروسیصد وپنجاه وشش عام                گذشت از هجرت محبوب علام

بیامد قحطی بـر دنیا سراسر                    به حکم خــالق دانــــــــای داور

گران شد جنس صحرا بی گیاه شد            جهان اندر نظر یکدم سیاه شد

جو گندم کیلو سی قران شد                     برنج و با شکر یکدم گران شـد

چه خرما شد بر نرخ مسک عنبر                 بشد روغن بهایش همچو گوهر

فقیران بی عدد آواره گشتند                        دیار ول کردند و بی چاره گشتند

چه فرزند ترک مادر و پدر کرد                       فراوان بود پدر فرزند به در کرد

نه قحطی بود تو گفتی این بلا بود                فقیر بی چیز و تاجر مبتلا بود

به هر کنج و کناره می رسیدی                    گرسنه مرد و زن بسیار دیدی

کسان ناکس شدند از قحط بسیار                ز بی چیزی بسی گشتنر گرفتار

بسی از شهر خود گشتند فراری                  زن و فرزند ول کردند به زاری

ز بی چیزی بسی اشرار گشتند                     برای رهزنی در کار گشــتند

کسان بودند هفته هفته چی نخوردند            ز بی چیزی فراوان جان سپردند

بسی گوشت حرام مرده خوردند                    اخیر از گشنگی جمله بمردند

سه سال با تمام قحطی بر سر آمد                 پس از لیل ظلام مهتاب در آمد

بخوردند نعمتش شکرش بکردند                       که از فضل خدا ایشان نمردند

خداوند ظلم و تغییری ندارد                               بلا بر آدمی فعلش می ارد

مشو غافل تو از خلاق عالم                              نگهدار تو باشــــد تا دم دم

 

قصه ی سال دردی در بستک 1337( ه . ق )

 

بنام خالق یکــــتا خدا را                                         کنم من یک قـــصه ابتدا را

رفیقان بشنوید یک داستانی                              اگر فکرش کنی حیران بمونی

شنیدم این از قول بزرگان                                  که افتاد یک مرض بر کل بلدان

بدی تاریخ الف سیصدش رفت                            اضافه بود ثلاثین و دگر هفت

بدی درد بدی خیلی خطرناک                             تنقل کرد زودی خاک خاک

ز سمت لار تا اطراف جهرم                                 بشد شل بنی آدم دگر گم

گراش و مللچه ، خنج و سده هم                        دو ثلث از جنس بشد کم

تمام گوده بار هر شهر و هر ده                            بلوک و بیدشهر و باغ و مژده

بخرد ، پیشور ، کرمسته و خور                          گلار و دشت، ده پشت و آبشور

جناح ، بستک و کوخرد و لاور                               و بیخ اشکنان جمله سراســر

صدوپنجاه نفر یک شب بمردند                        و این در شهر بستک جان سپردند

بغار کهن می ریختند فراوان                            بسی چاه پر شد از جسم انسان

بسی مادر که اندوه پسر خورد                      بسی طفل رضیع که مادرش مرد

یتیمان بی پدر مادر بماندند                                بسی زنها بی شوهر بماندند

عجب درد گران بی دوا بود                                  همه بر جان خود را مبتلا بود

کسی بر حال یکدیگر نبودی                              همه بر جان خود افسرده بودی

نبود یک خانه خالی از این درد                        دهات و شهر و کوهستان گذر کرد

ز بعد وصف درد و شرح بسیار                            بگویم نام خود با مسکن و کار

محمد احمد عبدالله نام است                               به انصاری فامیلم تمام است

معلم کار من و ساکنم خور                          و پنجاه و دو سال است عمر مزبور

سلام بی حد و صلوات بسیار                          به روح شـاه دین سالار اخـیار